En er was licht.

Dat is een leugen. Ik ben bang. Doodsbenauwd ben ik. Altijd ben ik bang. Ik ben bang dat ik het fout doe. Ik ben bang dat mensen kijken. Ik ben bang dat mensen kijken en dat ze me raar vinden. Dat ik iets stoms doe en dat mensen kijken. Dat ik iets stoms zeg en mensen het horen. Dat ik er stom uitzie. Dat m’n haar raar zit. Dat m’n gulp openstaat of m’n veter loszit. Dat er een rare vlek precies midden op m’n voorhoofd zit. Dat er iets tussen m’n tanden zit. Ik ben bang om naar de sportschool te gaan omdat ik het niet goed weet. En dan gaan mensen kijken en ik sta daar maar en ik weet het niet. Ik ben bang voor de jongens van de sportschool want zij weten het wel en ik weet het niet, en dan kijken ze en dan denken ze, ‘Dat meisje weet het niet, wat een raar meisje, haar haar zit ook nog eens raar en haar hoofd is helemaal rood.’ Ik ben bang dat mensen kijken. Ik ben bang dat mensen lachen. Of wegkijken uit schaamte.

Ik ben bang voor de toekomst. Bang dat ik het allemaal niet kan en dat ik het allemaal verkeerd doe. Bang dat het nooit wat wordt met mij en dat ik voor altijd bang blijf voor wat er komen gaat. Bang om volwassen te worden en verantwoordelijkheden te hebben. Bang om een vaste baan te hebben met een sleur en elke ochtend om negen uur naar het werk en elke avond om zes uur weer thuis. En dan eten maken. Bang dat het saai wordt. Bang voor regelmaat. Bang dat ik niet gelukkig zal zijn. Bang dat ik niet van het leven kan maken wat ik wil. Bang dat als ik plannen maak, dat er iets in de weg staat. Ik ben bang voor verandering. Voor onverwachtse dingen. Ik ben bang dat er een moment komt dat ik op deze bank ga zitten en er nooit meer afkom. Omdat alles eng is en niets zin heeft.

Op de teevee. Een voetbalmeneer. Een voetbalmeneer die aan het huilen was om iets voetbalgerelateerds. Ik wist niet waarom hij huilde maar het was zo echt. Zo verdrietig als hij was. Een grote stoere sterke man aan het huilen. Toen moest ik zelf ook een beetje huilen.

Ik ben een beetje boos op de wereld maar vooral heel erg op mezelf.

doctorwho:

“But am I worried that some viewers might find Donna’s departure TOO sad? Not remotely. Not for a single second. I believe, hugely, massively, that TV isn’t there to make you smile. Drama certainly isn’t. That ending is devastating. I hope it’s never forgotten. I hope people cry for years. In 70 years’ time, kids watching it now will be in old folks’ homes, saying, ‘Oh, why couldn’t Donna Noble have remembered just one thing?!’ There’s this great misconception that the Slitheen are for kids, and episodes like ‘Human Nature’ and ‘The Family of Blood’ are for adults. In fact, adults can enjoy daft green monsters, and kids can appreciate emotional, grown-up drama. Pixar understands that perfectly. JK Rowling does. If kids are upset, then they’re feeling something, and kids feel things vividly. The death of a goldfish is like the end of the world. It’s keen, real and powerful for them. But that doesn’t make it something to be avoided. If they can reach that state through fiction, well, they’re actually experiencing something wonderful. And important.”

—

Russell T Davies, The Writer’s Tale: The Final Chapter

(via orbitingasupernova)

neil-gaiman:

I’ve seem to be hitting writer’s block far too often now. My grade in my creative writing class is suffering because i don’t turn in anything because i’m never really satisfied with anything i do. all my good ideas seem to turn into bad ones once i write it down. How do you get pass writers block? whimsyrachy

You turn off your inner critic. You do not listen to your inner police force. You ignore the little voices that tell you that it’s all stupid, and you keep going.

Your grade isn’t suffering because your writing is bad, it’s suffering because you aren’t finishing things and handing them in. 

So, finish them and hand them in. Even if a story’s lousy, you’ll learn something from it that will be useful as a writer, even if it’s just “don’t do that again”.

You’re always going to be dissatisfied with what you write. That’s part of being human. In our heads, stories are perfect, flawless, glittering, magical. Then we start to put them down on paper, one unsatisfactory word at a time. And each time our inner critics tell us that it’s a rotten idea and we should abandon it.

If you’re going to write, ignore your inner critic, while you’re writing. Do whatever you can to finish. Know that anything can be fixed later.

Remember: you don’t have to brilliant when you start out. You just have to write. Every story you finish puts you closer to being a writer, and makes you a better writer.

Blaming “Writer’s Block” is wonderful. It removes any responsibility from the person with the “block”. It gives you something to blame, and it sounds fancy.

But it’s probably more honest to think of it as a combination of laziness, perfectionism and Getting Stuck. If you’re being lazy, don’t be. If you’re being a perfectionist, don’t be. And if you’re stuck, figure out where the story went off the rails, or what you got wrong, or where you need to go deeper, or what you need to add to make it work, and then start writing again.

Bij deze verklaar ik de lente voor geopend.
Het is picknicktijd. Muffins, bier, wijn, toastjes in het gras in de Hout. Zin zin zin.